در اواخر قرن نوزدهم، جداکننده‌های مایع اولیه گاز{1} عمدتاً برای جداسازی بخار و آب، با استفاده از ساختارهای صفحه‌ای، استوانه‌ای و سیکلونی استفاده می‌شد که منجر به راندمان جداسازی و مصرف انرژی پایین می‌شد. در اوایل قرن بیستم، با توسعه صنعت نفت و گاز، جداکننده‌های مایع{4} گاز به تدریج به تجهیزات جداسازی مهم تبدیل شدند و مواد و طرح‌های پیشرفته‌تری شروع به استفاده کردند.
از دهه 1940 تا 1960، پیشرفت قابل توجهی در طراحی و فناوری جداکننده‌های گاز{2}}مایع حاصل شد. برای مثال، استفاده از ساختارهای چند مرحله‌ای و جداکننده‌های دوار، کارایی جداسازی و استفاده از انرژی را بهبود بخشید. از دهه 1970 تا 1990، دامنه کاربرد جداکننده‌های مایع{8}گاز بیشتر گسترش یافت و صنایع متعددی مانند صنایع شیمیایی، دارویی و فرآوری مواد غذایی را پوشش داد و تمرکز بر توسعه مواد و فناوری‌های جدید برای بهبود کارایی جداسازی و کاهش مصرف انرژی آغاز شد.
از سال 2000 تا به امروز، با توسعه اتوماسیون، هوشمندی و فناوری‌های دیجیتال، جداکننده‌های مایع{1} گاز دچار تحول دیجیتالی شده‌اند و از فناوری‌های نظارت، تشخیص و کنترل از راه دور استفاده می‌کنند و کارایی عملیاتی و قابلیت اطمینان را بهبود می‌بخشند. در سال 2024، تولید جداکننده‌های گاز{4}مایع در چین به 148500 دستگاه افزایش یافت.
